بیایید با هم صادق باشیم؛ وقتی داری از دست کلمه‌های معلق درون ِ ذهنت فرار می‌کنی، اینکه توی دفترچه‌ی همیشه همراهت بنویسی‌شان، دردی را دوا نمی‌کند. همه‌ی ماهایی که وبلاگ داریم، یا آنهایی که زرت و زورت استتوس تازه می‌گذاریم و این ور و اون ور نُت‌های آبکی، فلسفی، سانتیمانتال، خاله‌زنکی، سیاسی، ورزشی، کوفت! و... می‌نویسیم، تنها برای این است که عین فیلم ِ حلقه، بدانیم که داریم این فاجعه‌ی شخصی را گردن کس دیگری می‌اندازیم تا بلکه خودمان ازش جان ِ سالم به در ببریم.

خلاصه امروز آمدم بگویم که به غایت احساس ِ خودگرامافون‌بینی بهم دست داده است. آن هم از دو جهت:

اول به خاطر اینکه با وجود ِ خیل ِ عظیم ِ وبلاگ‌هایی که این و اون توصیه کردند که بخوانمشان، به عینه دیدم که دوره‌ی نوشتن به شکل و شمایل من و حتی رفقایی که هزار سال هم که بگذرد به سبک نوشتن‌شان ایمان دارم، گذشته است. مکتوبات ِ موفق نِت، این روزها قوانین ِ خودشان را دارند؛ کوتاه، موجز، صریح، بدون صدا و تصویر و حاشیه و هیچ فانتزی‌بازی ِ اضافه‌ای. طوری که بتوانی حین ِ نوشیدن چای تازه‌ دم‌کشیده یا گاز زدن ِ سیب، چهار پنج‌تایشان را در ریدر بخوانی و بدون ِ درگیری ِ خاصی، بلند شی بروی به کار و زندگی‌ات برسی، و پُر ِ پُرش تا دو روز بعد، آن‌هایی را که به نظرت خیلی ناب آمده‌اند، در کشوی دم دست ِ کله‌ی مبارک حفظ کنی و برای دور و بری‌هایت تعریف کنی. همه‌ی اینها معنی‌اش این است که امثال ِ ما یا جنم و تخصص‌ش را دارند که داستان و مقاله و... بنویسند، یا بهتر است بروند داوطلبانه خودشان را به فروشنده‌های جمعه‌بازار معرفی کنند، تا خل و چل‌های خاطره‌بازی لنگه‌‌شان بیایند و قربان صدقه‌شان بروند. چون لامصب این مینی‌مال نویس‌های خوش‌ذوق، می‌دانند چه‌طور در این چارچوب ِ خاص بنویسند و این یعنی قواعد نوشتن را بلدند. و البته هیچ‌کدام از این قضایا بد نیست، خوب هم نیست، مثل ِ اغلب ِ پیشامدها و روزمرگی‌هایمان خاکستری است و تنها باید پذیرفته شود. نمی‌خوام هم بگم که می‌خوام برم و این‌جا رو ببندم و... بالاخره عتیقه‌جات هم حتی اگه در حد انگشترای زنگ‌زده و کوچولویی باشن که مادرا و مادربزرگامون، وقتی بچه بودن تو حرم شاه‌عبدالعظیم و امامزاده صالح از دستفروش‌ها می‌خریدن، باز پیدا می‌شن کسایی که یه ساعت براشون وقت صرف کنن و اون میون یکی رو که یه نگین ِ آبی ِ شیشه‌ای داره با نیش ِ باز به قیمت یک انگشتر ِ طلای ِ سال ِ 1335 بخرن!

تصویر از خبرگزاری دانشجو برداشته شده و احتمال می ره عکاسش محمدحسین ولایتی باشه

دومین دلیل... معما، پازل، هیجان‌های کودکانه... هوف... هنوز هم اونقدر بزرگ نشده‌ام که بگم ازشون بدم میاد، اما وقتی خطاب به بازی ِ تازه‌ی «اگه گفتی من کی‌ام؟!» می‌گم: حالا باشه برا بعد، یه دفه حس می‌کنم چقدر فرسوده شده‌ام که آدم ِ به این وسوسه‌انگیزی و معمای ِ به این خطیری، نمی‌تونن به بازی‌ام بگیرن و بر حسب ِ اتفاق، وقتی می‌خوام تو دفترم یادداشت کنم، چشمم به یه نقاشی می‌افته و یادم می‌یاد که چه خوبه که الان مدت‌هاست می‌تونم به جای گمانه زنی‌های مدام، مبنا رو بر بدبینانه‌ترین باورها قرار بدم!

***

ترانه می‌پرسه: اگه برمی‌گشتی به عقب بازم همین کارو می‌کردی؟

من دارم به همه‌ی رفقایی که تو این دو سه سال از دل کافه و اتاق بیرون زدن، به اتفاقی که اگه نخوام کلیشه‌ای بگم «زندگی‌ام رو تغییر داد» باید بگم برای مدتی از قوزک پا، سردر ِ دروازه‌ی زادگاه آویزون‌ام کرد و بعد تا خود ِ امروز، پرتم کرد به جزایر بالای آتلانتیک شمالی(!)، به تَرک‌های در و دیوار ِ ساختمان و راه‌پله‌ی اینجا و به کار عقب‌افتاده‌ام، کاری که بدون ِ ژست و افاده باید بگویم که آنقدر تلمبار که اگر با احتساب شب‌بیداری‌ها و کله‌ی صبح بیدارباش‌های هفته‌ی آتی، برسم تا موعد ِ مقرر تمامش کنم، کُلاهم را طوری بالا پرت خواهم کرد که عمرا پایین نیاید، فکر می‌کنم.

اما خب می‌دانم ترانه چرا این سوال را پرسیده است. قاعدتا می‌داند حماقتم تا جایی می‌رود که شونصد بار دیگر هم که خدا بخواهد خصومت ِ نهانش را نشانم بدهد و روی زمین بکاردم، باز هم فرمان ِ ماشین را می‌پیچانم و بدون آنکه دنده را کم کنم، وارد جاده‌ی خاکی ِ انحرافی ِ احیانا مال‌روی مسیر می‌شوم. با این همه، از آن قیافه‌های بالای منبری می‌گیرم که حال ِ خودم ازش به هم می‌خوره و... و خزعبلاتی را تحویل می‌دهم که فقط به درد ِ ادای وظیفه‌ی «من قدم از تو بلندتره» می‌خورد! و باکم نیست چون ترانه را بیشتر از خودم باور دارم و خیالم تخت است که به قول میم: یک استعداد دیگر را به فنا نبرده‌ام.

ترانه دستم را می‌گیرد؛ عین ِ دسته‌ی سوخته‌ی کتری داغ و بخارکرده است. لبخند می‌زند. می‌گویم: تو بساط کافه عرق بیدمشک هس؟
دسته‌ی برگه‌ها را از دستم می‌گیرد و می‌گذارد روی پیانو. تا برگردد، Avant la Chute رو می‌زنم. دوست داشت بشنود.